Δεν Φεύγω Από Τον Άρειο Πάγο

Το ελληνικό χρέος δεν είναι οικονομικό πρόβλημα…

Είναι δικαστικό πρόβλημα.

Γενναίους δικαστές χρειάζεται η Ελλάδα για να σωθεί και όχι ικανούς πολιτικούς.

Όταν έχει κάποιος ένα πρόβλημα υγείας, δεν πηγαίνει στην πολεοδομία, για να του το λύσουν. Πηγαίνει στο νοσοκομείο, γιατί εκεί υπάρχουν οι ειδικοί επιστήμονες, αλλά και οι “κατά τω νόμω και τη επιστήμη” κατάλληλες υποδομές για την επίτευξη του θετικού αποτελέσματος. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους θα πρέπει και οι Έλληνες ν’ αναζητήσουν τη λύση του προβλήματός τους στους “αρμοδίους” και όχι στους άσχετους. Το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα δεν είναι θέμα πολιτικής. Θα ήταν τέτοιο, αν το χρέος ήταν πραγματικό και όχι προϊόν απάτης. Θα ήταν τέτοιο, αν ίσχυε η παγκάλεια ρήση τού …”μαζί τα φάγαμε”. Όμως, επειδή αυτό είναι προφανές ότι δεν συμβαίνει, αντιλαμβανόμαστε ότι το πρόβλημα είναι πρόβλημα δικαιοσύνης και άρα ανήκει στη σφαίρα των αρμοδιοτήτων της δικαιοσύνης.

Σήμερα οι πονηροί, οι οποίοι τα κονόμησαν από τη διαφθορά έχουν βάλει τους Έλληνες στη λογική της οικονομίας και των μεθόδων επίλυσης των δικών της προβλημάτων, προκειμένου να τους παρασύρουν μακριά από την πραγματική και ευνοϊκή γι’ αυτούς λύση. Έχουν βάλει τους πάντες να σκέφτονται σαν λύσεις την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, τη μείωση των επιτοκίων, την επιστροφή στη δραχμή και άλλα τέτοια οικονομικά “φάρμακα”. Όλα αυτά είναι λάθος. Γιατί; Γιατί ξεκινούν από λανθασμένη “εκκίνηση”. Όλα αυτά ισχύουν μόνον εάν και εφόσον το χρέος είναι πραγματικό… Μόνον εάν το χρέος είναι νόμιμο και ως εκ τούτου επιβαρύνει τον δανειολήπτη. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Είναι το ελληνικό χρέος νόμιμο; Πώς λοιπόν, όταν αμφισβητείται η νομιμότητα ενός χρέους, το οποίο προέκυψε εξαιτίας της διαφθοράς των πολιτικών, μπορεί να επιλυθεί από πολιτικούς;

Απλά πράγματα. Αν κλέψεις από έναν άνθρωπο το αυτοκίνητό του, δεν τον βάζεις στη διαδικασία να “παζαρεύει” πόσο, με ποιον τρόπο και με τι δόσεις μπορεί να το πληρώσει, για να το ξαναποκτήσει. Η κλοπή είναι έγκλημα και εκεί σταματά η υπόθεση. Ποινικό είναι το θέμα και όχι οικονομικό. Από τον δικαστή λύνεται το πρόβλημα και όχι από τον λογιστή. Αν έχει ή αν δεν έχει χρήμα ή περιουσία για να το ξαναποκτήσει, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο και δεν μπαίνει καν στην υπόθεση. Το αυτοκίνητό του επιστρέφεται και ούτε καν τον αφορούν οι τόκοι και τα επιτόκια.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την Ελλάδα. Αν η Ελλάδα έχει ή δεν έχει περιουσία, για να εξαγοράσει το χρέος της ή αν έχει ή δεν έχει δυνατότητα να πληρώσει τις δόσεις αυτού του χρέους, αυτό είναι κάτι που στην περίπτωση αυτήν είναι δευτερεύον. Το πρωτεύον είναι ν’ αποδειχθεί η νομιμότητα ή η παρανομία του χρέους. Είναι το ελληνικό χρέος νόμιμο, ώστε να συνεχίσουμε την αναζήτηση λύσης και στον οικονομικό τομέα;

Πηγή: Δεν Φεύγω Από Τον Άρειο Πάγο – Παναγιώτης Τραϊάνου

Leave a Reply

Your email address will not be published.